Ανασύνταξη δυνάμεων ή χαμένος χρόνος?

Ρεπό στην Α1, αργεί η αναμέτρηση με τον Κίμκι, δεν έχει πρωτάθλημα το σ/κ. Υπό φυσιολογικές συνθήκες και με όλα τα προβλήματα τραυματισμών(Τσαλδάρης – Ταπούτος) και ντεφορμαρίσματος της ομάδος μετά την αποχώρηση του Τζέιμς θα έλεγε κανείς ότι οι συγκυρίες είναι ιδανικές για να ορθοποδήσει και πάλι η ομάδα μας και να επιστρέψει στο δρόμο των επιτυχιών. Υπό φυσιολογικέ συνθήκες τονίζουμε γιατί αν υπήρχαν φέτος στον ΑΡΗ τώρα θα έπρεπε να αναφερόμασταν ήδη στον αντικαταστάτη του Τζέιμς, του μοναδικού αξιόλογου ξένου παίκτη που είχαμε στο ρόστερ μας. Εδώ βέβαια για όσους αρέσκονται να κρύβονται πίσω από την οικονομική κρίση και κάπως έτσι να δικαιολογούν τα πάντα θα πρέπει να τονίσουμε ότι εκτός από το υπό διάλυση Μαρούσι μόνο ο ΑΡΗΣ δεν έχει καταφέρει να αντικαταστήσει τους  παίκτες που αποχώρησαν. Μέχρι και ο μπάογκ των 100 εισιτηρίων και το Περιστέρι έφεραν άλλους παίκτες στην θέση αυτών που έφυγαν και εμείς περιμένουμε την Γ.Σ. της ΛΦΑ με την ελπίδα ότι θα βρεθεί χρόνος να συζητηθεί το θέμα της ΚΑΕ και ότι οι εισηγήσεις των μελών της ΛΦΑ θα εισακουστούν από αυτούς που έχουν το μαχαίρι και το καρπούζι στα χέρια τους. Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Οι μέτοχοι και ο Γ.Δαμιανίδης είναι αυτοί που μπορούν να κινήσουν τα νήματα και φυσικά το να «λογοδοτήσουν» στην Γ.Σ. της ΛΦΑ είναι κάτι που γίνεται καλή τη πίστη άρα σε περίπτωση που αυτά που ειπωθούν ή «αποφασισθούν» στην Γ.Σ. δεν τους εκφράζουν πολύ απλά θα τα αγνοήσουν.  Και μιας που αναφερθήκαμε στο επίκεντρο αυτής της ιστορίας τον Γ.Δαμιανίδη μπορεί οι φήμες να οργιάζουν σχετικά με την αποχώρηση του αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο που αυτή καθυστερεί και πρέπει να περάσει από την Γ.Σ. της ΛΦΑ. Όπως δεν μπορώ να καταλάβω πως αλλάζει τις τοποθετήσεις του διαρκώς και από εκεί που ζητάει το θέμα της ΚΑΕ να συζητηθεί στην ΛΦΑ ξαφνικά μας υπενθυμίζει ότι την λύση μπορούν να την δώσουν και πρέπει να την δώσουν οι μέτοχοι, δηλαδή τα μέλη της ΓΕΝΕΣΙΣ, ο Θ.Τζεβελέκης και ο Α.Σ. που από τον νόμο κατέχει το 10%. Άραγε όλες αυτές τις κινήσεις και τοποθετήσεις του με ποια ιδιότητα τις κάνει? Με αυτή του «στρατιώτη»  στις υπηρεσίες του ΑΡΗ που θέλει να απεμπλακεί, με αυτήν του έμμισθου προέδρου της ΚΑΕ, με αυτήν του διαχειριστή της ΚΑΕ ή με αυτήν του προέδρου της ΓΕΝΕΣΙΣ που είναι και ο μεγαλομέτοχος της ομάδος? Καλό είναι κάποια στιγμή να μας το ξεκαθαρίσει και αυτό για να ξέρουμε και πως να τον αντιμετωπίζουμε. Και μέσα σε όλα αυτά κάποιοι βρήκαν αφορμή να εκμεταλλευτούν το αγωνιστικό ξεφούσκωμα της ομάδος λόγω της αποχώρησης του Τζέιμς και των συχνών τραυματισμών του Τσαλδάρη και του Ταπούτου για να «στήσουν στον τοίχο» τον Β.Αλεξανδρή. Μιλάνε για ντροπιαστικές ήττες που φυσικά και είναι ντροπιαστικές ήττες σαν και αυτές κόντρα στην Βιλερμπάν και τον Ίκαρο αλλά τις παραμέτρους που οδήγησαν σε αυτές τις ήττες δεν τις αγγίζουν. Κάνουν αναλύσεις του ποδαριού αναφερόμενοι στα ρόστερ των ομάδων και κατά πόσο πχ ο Ίκαρος έχει καλύτερο ρόστερ από τον ΑΡΗ αδιαφορώντας ότι ο Ίκαρος έχει 3 ξένους με διψήφιο μ.ο. πόντων στο πρωτάθλημα και 3 Έλληνες και 1 κοινοτικό με μεγάλη εμπειρία στην Α1. Σε αντίθεση με εμάς όπου ουσιαστικά είχαμε έναν ξένο τον Ντέιβις και 2 έμπειρους Έλληνες παίκτες στην Α1 τον Ταπούτο και τον Βεργίνη με τον πρώτο να προέρχεται από τραυματισμό… Όσο για τους ρούκις που το επαναλαμβάνει συχνά ο Β.Αλεξανδρής θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι αυτά τα παιδιά(Μόλντροου, Κεϊρούς και Μαυραϊδης) πέρσι τέτοια εποχή ήταν φοιτητές σε πανεπιστήμια που παράλληλα με το μπάσκετ μελετούσαν, δίνανε εξετάσεις και ζούσαν μια ζωή που διαφέρει πάρα πολύ από αυτήν ενός επαγγελματία καλαθοσφαιριστή… Για αυτό λοιπόν καλό είναι να μην τα ισοπεδώνουμε όλα προκειμένου να αβαντάρουμε τα φιλαράκια μας. Ο Β.Αλεξανδρής με τις συνθήκες που επικρατούν στον φετινό ΑΡΗ κάνει υπερπροσπάθεια και αν βγήκε και έκανε μερικές δηλώσεις που πείραξε τον υπέρ πρόεδρο Γ.Δαμιανίδη αυτό έγινε μπας και φιλοτιμηθούν κάποιοι και θυμηθούν ότι μιλάμε για τον Αυροκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού, για την ομάδα του προηγούμενου αιώνα που έβαλε το μπάσκετ στα σπίτια όλων των Ελλήνων. Ελπίζω πάντως ο Αλεξανδρής να κάνει το θαύμα του και όταν επιστρέψει η ομάδα στις αγωνιστικές υποχρεώσεις να δούμε έναν πολύ καλύτερο ΑΡΗ που θα παλέψει με ότι όπλα έχει όλα τα παιχνίδια που απομένουν σε Ελλάδα και Ευρώπη.  Εμείς θα είμαστε εκεί στο Παλέ να τους στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

Βιλερμπάν – ΑΡΗΣ 79-52 | Διασυρμός στη Γαλλία…

Σε ένα παιχνίδι όπου όλοι περιμέναμε με μεγάλη ανυπομονησία ώστε να δούμε την προσπάθεια της ομάδος μας για μια σημαντική νίκη που θα μας κρατούσε ζωντανούς στο παιχνίδι της πρόκρισης ήρθε αυτή η αναπάντεχα μεγάλη ήττα κόντρα σε όλες τις προσδοκίες μας. Δεν ξέρω αν επηρέασε τόσο πολύ την ομάδα μας η ενημέρωση που μάλλον θα είχαν σχετικά με το άλλο παιχνίδι του ομίλου όπου η Ντόνετσκ με μια μεγάλη νίκη(και αρκετά ύποπτη) επί της Κίμκι που όχι απλά έβαλε γερές βάσεις για πρόκριση αλλά θα έχει και την ευκαιρία να πάρει μέχρι και την πρώτη θέση ενός ομίλους όπου από την αρχή η πρωτιά έμοιαζε καπαρωμένη από την Κίμκι. Σίγουρα οι Γάλλοι παρουσιάστηκαν αρκετά πιο εύστοχοι από ότι τους είδαμε μέσα στο Παλέ αλλά και πάλι νομίζω ότι η ευθύνη για αυτό ήταν δική μας. Νωθρότητα στην άμυνα, ολιγωρία στα ριμπάουντ και τραγικές επιλογές στην επίθεση συντέλεσαν στο να δούμε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις της χρονιάς. 18 πόντοι σε ένα ολόκληρο ημίχρονο είναι μια απόδοση που σπάνια βλέπουμε στα γήπεδα και όμως σήμερα το καταφέραμε και αυτό. Με 52 πόντους σε ολόκληρο τον αγώνα φαντάζει λογικό το ότι κανένας παίκτης μας δεν πέτυχε διψήφιο αριθμό πόντων. Μπορεί να είναι λιγάκι υπερβολικό στον φετινό ΑΡΗ με τις συνθήκες που επικρατούν να ασκούμε κριτική αλλά καθαρά αγωνιστικά νομίζω ότι και σήμερα υπήρξαν αρκετοί που ήταν πολύ κατώτεροι του αναμενόμενου. Καταρχήν η έμπειρη 3αδα των Ντέιβις, Ταπούτου και Τσαλδάρη για άλλη μια φορά αποδείχθηκε απελπιστικά «λίγη» για να σηκώσει αυτήν την βαριά φανέλα. Αν λοιπόν αυτοί οι 3 παίκτες που θεωρούνται οι πιο έμπειροι και ικανοί στην ομάδα μας είναι τόσο κακοί τότε το να ζητήσω ευθύνες για τα σκαμπανεβάσματα των υπόλοιπων ρούκις είναι εντελώς παράλογο. Πλην της 3αδας ούτε και ο Βεργίνης δεν μπόρεσε να κάνει κάτι το ιδιαίτερο κυρίως λόγω της τρομερής αστοχίας του στα τρίποντα(1 στα 6) και της αδυναμίας του να προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην οργάνωση της ομάδος. Για αυτό το τελευταίο ομολογώ ότι ο φετινός ΑΡΗΣ μου έχει αλλάξει την αντίληψη περί μπάσκετ και μάλλον την δημιουργία, ανάπτυξη και εφαρμογή ενός επιθετικού συστήματος ή γενικότερου επιθετικού προσανατολισμού μιας ομάδος έχω αρχίσει και το βλέπω σαν κάτι πολύ δύσκολο και αξιοσημείωτο για σχεδόν όλες τις υπόλοιπες ομάδες που καταφέρνουν και το πετυχαίνουν.  Ίσως αυτή η μόνιμη πίεση για θετικά αποτελέσματα που υπάρχει εξ ορισμού στον ΑΡΗ μας να έχει θολώσει τόσο τους παίκτες μας όσο και τον Β.Αλεξανδρή όπου όπως και στο παιχνίδι κόντρα στον ΚΑΟΔ πάλι δεν μπορώ να κατανοήσω την διαχείριση του ροστερ σύμφωνα με την εξέλιξη του αγώνα. Πιο τρανταχτό παράδειγμα η περίπτωση του Κρούσιτς που αν και ξεκινάει εντυπωσιακά και δείχνει ικανός χάρη στον όγκο του να δημιουργήσει πρόβλημα κοντά στο καλάθι μετά από ένα υπερβολικό επιθετικό φάουλ που του χρεώνουν βγαίνει και σχεδόν δεν ξαναμπαίνει. Εμμονή σε παίκτες σαν τον Ντέιβις και τον Ταπούτο που ήταν ολοφάνερο ότι ήταν σε άλλο γήπεδο και ανοχή στην αναρχία που χαρακτηρίζει το παιχνίδι μας στην επίθεση. Κάποια στιγμή θα πρέπει και σε αυτόν τον τομέα να δούμε λίγο βελτίωση. Παρά το γεγονός ότι ακόμη υπάρχουν κάποιοι συνδυασμοί αποτελεσμάτων που θα μπορούσαν να μας στείλουν στην επόμενη φάση ουσιαστικά το ευρωπαϊκό ταξίδι κάπου εδώ τελειώνει. Πολύ πιθανό αν δεν είχαμε την ξαφνική φυγή του Τζέιμς τώρα να χαμογελούσαμε και να σκεφτόμασταν την επόμενη αναμέτρηση για το Eurocup αλλά η σκληρή πραγματικότητα μας αναγκάζει να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στο Ελληνικό πρωτάθλημα μήπως εκεί καταφέρουμε να σώσουμε την αξιοπρέπεια μας. Φυσικά το μυαλό μας δεν θα είναι μόνο στο αγωνιστικό μιας και το διοικητικό είναι αυτό που καίει και μετά τα «κατασχετήρια» σε μέλη της ΣΑΡΙΣΑ πιθανόν τα δεδομένα και σε αυτό το κομμάτι να αλλάξουν προς το χειρότερο… παρόλα αυτά θα περιμένουμε την Γ.Σ. της ΛΦΑ μήπως εκεί δοθεί επιτέλους κάποια λύση που φυσικά δεν θα περιλαμβάνει τους υπεύθυνους για αυτήν την κατάντια της ομάδος… ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

Δυνατά στην Γαλλία όπως στο Παλέ!

Πριν 1 εβδομάδα ακριβώς η ομάδα μας πραγματοποίησε μια εξαιρετική εμφάνιση απέναντι στους Γάλλους ξεπερνώντας τις απουσίες της και φτάνοντας σε μια εύκολη νίκη που μας κρατάει ζωντανούς στο παιχνίδι της πρόκρισης. Τι πρέπει να κάνουμε για να φύγουμε νικητές από την Γαλλία? Μα φυσικά να επαναλάβουμε την εμφάνιση της περασμένης Τρίτης, κάτι που θεωρώ ότι εύκολα μπορεί να γίνει μιας και στο παιχνίδι μέσα στο Παλέ είχαμε και μια κάκιστη διαιτησία που κυρίως στο Α ημίχρονο σφύριζαν ότι ήθελαν. Και αν στην κακή διαιτησία που είχαμε σε εκείνον τον αγώνα προσθέσουμε και τις απουσίες των Τσαλδάρη και Ταπούτο τότε πιθανόν τα πράγματα σήμερα να είναι ακόμη πιο εύκολα. Ο Ταπούτος είναι σχεδόν 100% έτοιμος ενώ και ο Τσαλδάρης έβγαλε μετά από καιρό ολόκληρη την προπόνηση.  Οι Γάλλοι είχαν και αυτοί κάποια καλά ξεσπάσματα αλλά ως εκεί. Νομίζω ότι και σήμερα η τύχη του παιχνιδιού είναι καθαρά στα δικά μας χέρια. Δικαιολογημένα τον τελευταίο καιρό η προσοχή όλων μας έχει πέσει πάνω στους Βεργίνη και Μαυραϊδή μιας και μετά την αποχώρηση του Τζέιμς έχουν αναλάβει ξαφνικά πρωταγωνιστικό ρόλο και δείχνουν να τα πηγαίνουν εξαιρετικά. Μάλιστα ο Β.Αλεξανδρής δείχνει αρκετά ικανοποιημένος με την απόδοση των 2 παικτών σε τέτοιο βαθμό που έχει αρχίσει να σκέφτεται να αλλάξει τα πλάνα του και αντί για πόιντ γκαρντ να επιλέξει σέντερ.  Το σημερινό παιχνίδι θα αποτελέσει κριτήριο και για αυτήν την σημαντική απόφαση. Πάντως με νίκη έστω και με 1 πόντο και σε περίπτωση που όπως είναι λογικό η Κίμκι περάσει νικηφόρα από την έδρα της Ντόνετσκ σε ένα παιχνίδι που ξεκινάει 2 ώρες νωρίτερα από το δικό μας  θα έχουμε την ευκαιρία να παλέψουμε για το +8 της πρόκρισης μέσα στο Παλέ. Το παιχνίδι θα ξεκινήσει στις 21.00 και αν και δεν υπάρχει τηλεοπτική μετάδοση από κάποιο Ελληνικό κανάλι σίγουρα θα υπάρξει κάποιο  link για να παρακολουθήσουμε ζωντανά τον αγώνα. Πίστη και στήριξη στην ομάδα και όλα θα πάρουν τον δρόμο τους! …όπως ελπίζουμε και οι «νοικουραίοι» να πάρουν τον δρόμο τους μακριά από αυτόν του ΑΡΗ μας… ΑΡΗ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΘΑ ΠΡΟΚΡΙΘΕΙΣ!

ΑΡΗΣ – Βιλερμπάν 77-60 | Δεν μάσησε από τις απουσίες!

Πριν 10 ημέρες περίπου αν κάποιος μας ρωτούσε τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτό το παιχνίδι αν η ομάδα μας κατέβει να αγωνιστεί χωρίς τους Τζέιμς, Ταπούτο και Τσαλδάρη τότε νομίζω οι περισσότεροι θα απαντούσαμε ότι πολύ δύσκολα να έρθει η νίκη… Και όμως ο σημερινός ΑΡΗΣ με την παρουσία του κατάφερε να κάνει τα δύσκολα εύκολα και να πάρει μια σπουδαία νίκη που κρατάει ζωντανούς στο παιχνίδι της πρόκρισης. Και όλα αυτά με μια από τις πιο εχθρικές διαιτησίες που έχουμε δει σε ευρωπαϊκά παιχνίδια. Τα σφυρίγματα του πρώτου ημιχρόνου μας έφεραν μνήμες από τα καμάρια της Ελληνικής διαιτησίας. Ευτυχώς στην επανάληψη βελτιώθηκαν ελαφρώς τα πράγματα.  Μπορεί να αρχίσαμε με έναν μονόλογο του Ντέιβις που τον συνέχισε ο Κεϊρούς αλλά στην συνέχεια υπήρχε μια εντυπωσιακή προσπάθεια από ολόκληρη την ομάδα που όσο περνούσε ο χρόνος ανέβαζε την απόδοση της και δεν άφησε κανένα περιθώριο στους Γάλλους παρά το ξέσπασμα τους λίγο πριν την λήξη του ημιχρόνου. Μπορεί ο Μαυραϊδής στα προηγούμενα παιχνίδια να μην είχε προσφέρει τα αναμενόμενα αλλά σήμερα με μια πολύ ώριμη παρουσία οδήγησε εκ του ασφαλούς την ομάδα στην νίκη. Οι 18 πόντοι με 7 στα 10 σουτ, τα 4 κλεψίματα και 1 ασιστ πιστοποιούν σίγουρα την καλύτερη του εμφάνιση με την φανέλα του ΑΡΗ. Μακάρι να συνεχίσει έτσι γιατί ο από την στιγμή που έχει αποχωρήσει ο Τζέιμς ο ΑΡΗΣ έχει ακόμη πιο πολύ ανάγκη τον καλό Μαυραϊδή όπως και τον καλό Βεργίνη όπου και σήμερα είχε θετική παρουσία. Αφανής ήρωας και ο Μιχάλης Τσαϊρέλης που έδωσε πολλές μάχες κάτω από το καλάθι και νομίζω ότι με το πάθος του παρέσυρε και τους συμπαίκτες του. Ο Β.Αλεξανδρής εμπιστεύεται τους παίκτες του και αυτό φαίνεται με τις ευκαιρίες που δίνει στους Μποχωριδή και Δήμα που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην Α1. Αισιόδοξα τα μηνύματα από τον πιτσιρικά που αν συνεχίσει έτσι θα πρέπει να αρχίσουμε πολύ σύντομα να βρούμε τον τρόπο για να τον κρατήσουμε στην ομάδα μας και όχι να ξεπουληθεί σαν τον Παπανικολάου ή φύγει απλά σαν τον Χρυσικόπουλο… Έγινε το πρώτο βήμα που θεωρητικά ήταν και το πιο εύκολο και πλέον η ομάδα μας καλείται να επαναλάβει την σημερινή της εμφάνιση κόντρα στην Βιλερμπάν και μέσα στην Γαλλία ευελπιστώντας ότι η Κίμκι θα κερδίσει την Ντόνετσκ μέσα στην Ουκρανία έτσι ώστε όλα να κριθούν την τελευταία αγωνιστική στο Αλεξάνδρειο.  3000 περίπου φίλοι βρέθηκαν σήμερα στο Παλέ που σίγουρα έφυγαν ικανοποιημένοι από το γήπεδο. Ας συνεχίσει έτσι η ομάδα και πολύ σύντομα ο κόσμος θα επιστρέψει. Απλά θα πρέπει να βοηθήσει η ομάδα και οι «νοικοκυραίοι» να μην το κουράζουν πολύ το θέμα και να μας αδειάζουν την γωνιά σύντομα μπας και δούμε και μετά από καιρό και την πρώτη σειρά των επισήμων γεμάτη…. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

Νίκη με Βιλερμπάν για να παραμείνουμε στο παιχνίδι της πρόκρισης

Αν και μόλις στην 2η αγωνιστική στην φάση των Last 16  του Eurocup η κατάσταση στον όμιλο μας είναι ξεκάθαρη και το σενάριο πρόκριση με τα δεδομένα που έχουμε ως τώρα είναι ένα και μοναδικό, 2 νίκες με Βιλερμπάν και νίκη με +8 μέσα στο Παλέ κόντρα στην Ντόνετσκ. Οι Γάλλοι μπορεί χάρη στην παρουσία του Πάρκερ να είχε ξεκινήσει δυνατά την χρονιά αλλά η φυγή του Γάλλου nbaer έχει ταράξει τις ισορροπίες στην ομάδα και η Βιλερμπάν έχει αποδυναμωθεί σημαντικά. Κάτι τέτοιο φάνηκε και στην πρεμιέρα όπου ηττήθηκε εντός έδρας με σχετική ευκολία από μια Ντόνετσκ που όπως την είδαμε δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο. Άρα μάλλον οι  Γάλλοι δεν θα πρέπει να μας ανησυχούν ιδιαίτερα. Αυτό όμως που θα πρέπει να μας ανησυχεί είναι ο κακός μας εαυτός και η έλλειψη λύσεων στο σκοράρισμα. Ο Βεργίνης δείχνει να ανταποκρίνεται στον ρόλο του και παιχνίδι με παιχνίδι να εμφανίζεται και καλύτερος, παρόλα αυτά νομίζω ότι μπορεί να προσφέρει ακόμη περισσότερα. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πριν 4 χρόνια περίπου στον συμπολίτη που υπήρχε έλλειψη αξιόπιστων λύσεων στην περιφέρεια είχε αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα σε τέτοιο βαθμό όπου σε κάθε αγώνα ήταν στους μόνιμους διακριθέντες. Καιρός λοιπόν να λάμψει και πάλι το «άστρο» του Βεργίνη και ο ΑΡΗΣ μας να βρει εκ των έσω τον αντικαταστάτη του Τζέιμς. Εκτός από την επίθεση και τον καθοριστικό ρόλο που θα έχουν και πάλι οι Βεργίνης και Μαυραϊδής πολύ μεγάλη προσήλωση θα πρέπει να δείξουν όλοι οι παίκτες στα ριμπάουντ. Οι Γαλλικές ομάδες παραδοσιακά ξεχωρίζουν για τα ξεχωριστά αθλητικά προσόντα των παικτών τους και για αυτό θα πρέπει να προσέξουμε μην ξαναδούμε εκείνο το απίστευτο 50-30 εις βάρος μας «σκορ» στα ριμπάουντ που είδαμε κόντρα στον Κολοσσό σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Όσο για την επίθεση και τα κρίσιμα τελευταία λεπτά που είναι η «αχίλλειος πτέρνα» του φετινού ΑΡΗ ελπίζω κάποια στιγμή και σε αυτό το κομμάτι να δω την δουλειά του Αλεξανδρή και κάποια συστήματα να εφαρμόζονται ακόμη και όταν η μπάλα καίει. Σίγουρα ο Β.Αλεξανδρής έχει βελτιώσει σημαντικά την ομάδα σε σχέση με το ξεκίνημα της σεζόν αλλά σε αυτό το κομμάτι έχουμε μείνει πολύ πίσω. Στις περισσότερες επιθέσεις η ομάδα προτιμάει να πηγαίνει στο ένας εναντίον ενός με αποτέλεσμα αυτό να έχει γίνει μια κακή συνήθεια και την επιλογή κάποιου σοβαρού επιθετικού πλάνου με στόχο κάποιο αμαρκάριστο παίκτη ή να περάσει η μπάλα στους ψηλούς περνάει κυριολεκτικά σε δεύτερη μοίρα. Που θα πάει κάποια στιγμή θα βελτιωθεί και αυτό, αρκεί να μην είναι πολύ αργά. Ήδη οι ήττες  από Ντόνετσκ και Πανιώνιο ήταν αρκετά σημαντικές και μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές παρόλα αυτά ακόμη υπάρχει η δυνατότητα να σώσουμε την παρτίδα και θα πρέπει πάση θυσία να επιστρέψουμε στις νίκες.  Σε αυτή την προσπάθεια θα πρέπει και εμείς να βοηθήσουμε όσο μπορούμε. Με την Κίμκι ο κόσμος ήρθε στο Παλέ αλλά και τότε όπως και το περασμένο Σάββατο κόντρα στον Πανιώνιο έφυγε απογοητευμένος. Θα πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι η «αποχή» ποτέ δεν ήταν και δεν θα είναι λύση για τον Αρειανό ενώ η συμμετοχή μπορεί να ευεργετική! Αν κάποιος πρέπει να αποχωρήσει από το γήπεδο αυτός δεν είναι ο κόσμος αλλά οι υπεύθυνοι για την εικόνα του Παλέ. Όλοι ξέρουμε ποιοι είναι οι υπεύθυνοι όπως και ποιοι τους στηρίζουν… ας κάνουμε όμως λίγο ακόμη υπομονή να δούμε κατά πόσο αληθεύουν τα δημοσιεύματα περί κατάχρησης χρημάτων μεταγραφής που «φωτογραφίζει» τον ΑΡΗ μας και το ξανασυζητάμε… ΑΡΗ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΘΑ ΠΡΟΚΡΙΘΕΙΣ! και για να μην ξεχνιόμαστε ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

Και πάλι στο Περιστέρι για την άτυπη ρεβάνς

Για την άτυπη ρεβάνς θα αγωνιστεί και πάλι η ομάδα μας κόντρα στον Ατρόμητο σε ένα παιχνίδι εξίσου σημαντικό με αυτό το απογοητευτικό του κυπέλλου όπου γνωρίσαμε την πικρή ήττα-αποκλεισμό. Από αγωνιστικής πλευράς αν εκείνο το παιχνίδι ήταν μια φορά δύσκολο αυτό είναι σαφώς δυσκολότερο. Με τον φορμαρισμένο Καστίγιο τιμωρημένο, τον Τσέζαρεκ φευγάτο, τον Σολτάνι δικαιολογημένα στο «στόχαστρο» μετά την απαράδεκτη εμφάνιση του στον αγώνα του κυπέλλου και τους Φατί, Νέτο αμφίβολους λόγω τραυματισμού η 11άδα αποτελεί γρίφος και οι επιλογές για την επίθεση σχεδόν μηδαμινές. Λογικά ο Σολτάνι παρά τα όσα έγιναν θα πάρει αναγκαστικά την ευκαιρία που μπορεί υπό φυσιολογικές συνθήκες να ήταν και η τελευταία αλλά υπό το βλέμμα του νέου προπονητή Μασάδο τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ανεξάρτητα από το τι έχει προηγηθεί από την αρχή της αγωνιστικής σεζόν. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Πρίττα που σιγά σιγά μπαίνει ξανά στα πλάνα της ομάδος και ίσως να τον δούμε να παίρνει αρκετό χρόνο συμμετοχής. Κατά τα άλλα το πως θα παρουσιαστεί η ομάδα μας μέσα στο γήπεδο είναι ένα τεράστιο ερωτηματικό. Το κλίμα είναι πολύ άσχημο σε όλα τα επίπεδα και με ότι και αν ασχοληθείς με τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ θα δεις μόνο προβλήματα και σπασμωδικές κινήσεις που σου προκαλούν απορία. Είναι λιγάκι παράλογο σε μια ομάδα που το οικονομικό πρόβλημα είναι τόσο έντονο, την ίδια στιγμή που παίκτες αγανακτισμένοι σηκώνονται και φεύγουν και κάνουν προσφυγές να έρχονται  νέοι παίκτες και νέος προπονητής που όλο και κάποια λεφτά θα θέλουν πάρουν και αυτοί. Και να πούμε ότι τα παράλογα σταματάνε εδώ? Δυστυχώς όχι… Μετά λοιπόν το θέμα με το ΑΦΜ της Επανωμής είχαμε και την θέση του ΑΡΗ στην σουπερλιγκα σχετικά με τη κριτήρια αδειοδοτήσεων. Και μόνο που οι άλλες 2 ομάδες που είχαν την ίδια θέση με εμάς  είναι η ΑΕΚ που πανελλαδικός  βρίσκεται στην πρώτη θέση της λίστας αυτών που χρωστάνε προς το δημόσιο και ο ΟΦΗ που η συμμετοχή του  στην σούπερλιγκα πέρασε από χίλια δύο κύματα με τεράστιο παρασκήνιο από πίσω είναι αρκετό για να μας ανησυχεί παρά τις διαβεβαιώσεις του Γ.Κόντη ότι πλησιάζει η σωτηρία μας από το εξωτερικό. Κερασάκι στην τούρτα και οι δηλώσεις του Σηφάκη που είμαι βέβαιος ότι από εκεί που εκθειάζαμε το ήθος του και γουστάραμε που ήταν αρχηγός του ΑΡΗ μας από Δευτέρα θα γίνει στόχος ύβρεων και κατηγοριών μιας και τόλμησε να μιλήσει και να πει πράγματα που είναι ταμπού στον σύλλογο μας… Αυτό είναι το κλίμα που επικρατεί στον ΑΡΗ μας λίγες ώρες πριν το κρίσιμο παιχνίδι απέναντι στον Ατρόμητο όπου πιθανή νίκη μας δίνει κάποιες ελπίδες για είσοδο στην πρώτη 5αδα. Και εδώ κολλάει ακριβώς αυτό που  ο Ν.Ηλιόπουλος σε μια από τις πιο γνωστές ατάκες του Ελληνικού κινηματογράφου «Δεν ξέρω αν το προσέξατε… αλλά σήμερα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!» .

Ατρόμητος – ΑΡΗΣ 2-1 | Τέλος και το παραμύθι του κυπέλλου…

Όνειρο ήταν και εξαφανίστηκε μετά το απότομο «ξύπνημα» στο Περιστέρι…. Κάπως έτσι αποδείχθηκαν οι προσδοκίες και στον θεσμό του κυπέλλου όπου είχαμε μια κρυφή ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει και ο ΑΡΗΣ να πετύχει την 6η νίκη του σε αυτήν την μαύρη χρονιά. Ο τρόπος με τον οποίο ήρθε η ήττα μας πικραίνει ακόμη πιο πολύ μιας και δύσκολα χωνεύεται η ολική ανατροπή μέσα σε 10′ από μια ομάδα σαν τον Ατρόμητο. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την ομάδα του Περιστερίου που πήρε μια δίκαιη νίκη αλλά από τους παίκτες που αντιμετωπίσαμε μόλις ένας Μήτρογλου ξεχωρίζει από την μετριότητα. Όταν όμως μια ομάδα λειτουργεί σωστά, έχει οργάνωση, έχει πλάνο, δουλεύει στις προπονήσεις, ο προπονητής της ξέρει τι του γίνεται τότε όλα όσα είδαμε σήμερα φαντάζουν λογικά. Για τους αντιπάλους μας δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω μια φυσιολογική ομάδα που έχει έναν καλό επιθετικό, μια ομάδα που ο ΑΡΗΣ των προηγούμενων 5 χρόνων θα τον τελείωνε εύκολα ιδίως μετά το 0-1. Αντί για αυτό όμως είδαμε μια υπερπροσπάθεια από παίκτες και προπονητές να γκρεμίσουν ότι έχτισαν για 78′ και να χαρίσουν την πρόκριση στους αντιπάλους μας κερνώντας σε όλους εμάς άλλο ένα ποτήρι φαρμάκι, από αυτό που συνηθίζουν να μας κερνάνε φέτος. Απαράδεκτη η άμυνα για ακόμη μια φορά  όπου και σήμερα με την γνωστή εκνευριστική  αφέλεια επέτρεπε στους παίκτες του Ατρομήτου να γίνονται απειλητικοί ακόμη και όταν γινόταν γεμίσματα από την αντίπαλη περιοχή. Πολλές λάθος τοποθετήσεις από τον Ντίκο, διαρκώς «αφηρημένος» ο Μίσελ, αγχωμένος ο Λαζαρίδης…  Ανυπεράσπιστη η εστία του Βελλίδη στο ψηλό παιχνίδι που στο γκολ της ισοφάρισης φέρει τεράστια ευθύνη και χάλασε την συνολική του καλή παρουσία σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι.  Απαράδεκτος ο Σολτάνι που μπήκε από τον πάγκο και δεν έδωσε ούτε μια μάχη, απαράδεκτο και το προπονητικό τιμ που δεν ενίσχυσε τα μετόπισθεν προσθέτοντας και άλλον παίκτη με ανασταλτικούς προσανατολισμούς ή φρεσκάροντας το κέντρο. Η αλλαγή καθυστέρησης(!?!?!) του Πρίττα στο 92′ νομίζω ότι αποδεικνύει και την τρικυμία που υπήρχε στον πάγκο της ομάδος.   Κρίμα για την προσπάθεια όλων των παικτών κυρίως στο πρώτο ημίχρονο όπου πίεσε, έτρεξε και είχε πολύ καλή κυκλοφορία κάτι που είδαμε ως ένα βαθμό και στο δεύτερο ημίχρονο μέχρι η κούραση να αρχίσει να μιλάει. Κρίμα για ότι έγινε με τον Καστίγιο πάνω που έδειχνε να ανεβαίνει, 2 κάρτες εντελώς άδικες σε ένα παιχνίδι όπου ξεκάθαρα οι αντίπαλοι του είχαν στόχο να τον εκνευρίσουν και να προκαλέσουν την αποβολή του.  Κρίμα για όλους εμάς που ελπίζαμε σήμερα στην πρόκριση και αναγκαζόμαστε να περιμένουμε από τώρα την επόμενη χρονιά ή να μπούμε στην γνωστή ανόητη διαδικασία των 15 στα 15, που θα γίνουν 10 στα 10, που θα γίνουν 5 στα 5 μέχρι να εξαντληθούν και οι μαθηματικές ελπίδες… Δεν ξέρω ποια πραγματικά μπορεί να είναι η συνέχεια του φετινού ΑΡΗ, δεν ξέρω αν μετά από αυτόν τον αποκλεισμό μπορεί να αλλάξει κάτι. Υπαρκτός στόχος η ανασύνταξη της ομάδος σε όλα τα επίπεδα, με την διοίκηση να ψάξει να βρει οικονομικούς πόρους για να σταματήσουν οι προσφυγές και με τον Πορτογάλο στον πάγκο να αρχίσει να στρώνει επιτέλους η ομάδα και να αρχίσει να θυμίζει πραγματική επαγγελματική ομάδα. Απογοήτευση υπάρχει μπόλικη, αγανάκτηση για τις καλοκαιρινές επιλογές(όπως η μη απόκτηση σοβαρού επιθετικού) υπάρχει αλλά θα πρέπει να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να στηρίξουμε όσοι αντέχουμε αυτήν την ομάδα… γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς…

Άρρωστη η ομάδα… μοναδική γιατρειά η νίκη-πρόκριση στο Περιστέρι

Προσφυγές, αλληλοκατηγορίες εκ των έσω, «οργανωμένες» ύβρεις προς παίκτες, προπονητολογία και Κοκεολογία συνθέτουν ένα πολύ ιδιαίτερο τοπίο στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ που μόνο ευχάριστο δεν είναι. Όταν μάλιστα όλα αυτά τα γεγονότα διαδραματίζονται λίγες ώρες πριν από το κρισιμότερο ως τώρα παιχνίδι της χρονιάς όπου με μια νίκη μπορείς να διατηρήσεις τις ελπίδες σου για κάτι καλό και να δώσεις παράταση στον σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς τότε τα πράγματα μόνο καλά δεν είναι και η αγαπημένη μας ομάδα βαδίζει πάνω σε τεντωμένο σχοινί.  Μπορεί ο Ατρόμητος να διανύει περίοδο φόρμας και να φιγουράρει στην 4η θέση της βαθμολογίας αλλά κανείς δεν μπορεί να μας πείσει ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια υπερομάδα μέσα σε μια καυτή έδρα και η υπόθεση νίκη είναι κάτι το πολύ δύσκολο. Μια ματιά να ρίξει κανείς στο ρόστερ του Ατρομήτου  μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς θέλω να πω. Σεβόμαστε τον Ατρόμητο όπως και κάθε ομάδα αλλά ΑΡΗΣ είμαστε και αν αυτοί οι παίκτες που φοράνε την κιτρινόμαυρη φανέλα αποφασίσουν να σταματήσουν να αδικούν τους εαυτούς και κατανοήσουν ότι μια νίκη αύριο μπορεί να λύσει πολλά από τα προβλήματα του συλλόγου και κατά συνέπεια δικά τους τότε είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρουν να κερδίσουν αυτό το τόσο σημαντικό παιχνίδι. Όποιος δεν θέλει να κάτσει να παλέψει μπορεί να φύγει ακριβώς όπως έκανε και ο Τσέζαρεκ.  Ναι είναι απλήρωτοι όπως είναι η μισή Ελλάδα, ναι το κλίμα στα αποδυτήρια δεν είναι το καλύτερο, ναι οι αλλαγές προπονητών κουράζουν, ναι η διοίκηση είναι απούσα και κοροϊδεύει παίκτες και φιλάθλους ναι σε όλα αυτά και σε ακόμη περισσότερα αλλά και αυτοί έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης και αν από την αρχή της χρονιάς ήταν αυτοί που έπρεπε πολύ πιθανόν τα πράγματα να ήταν σήμερα πολύ καλύτερα. Αυτό λοιπόν που δεν κάνουν από την αρχή της χρονιάς θα πρέπει να το κάνουν την Τετάρτη το απόγευμα στο Περιστέρι. Αυτή η νίκη πρέπει να έρθει πάση θυσία ανεξάρτητα από εμφάνιση, ανεξάρτητα από τον τρόπο. Το παιχνίδι είναι νοκ άουτ άρα μοναδικό αποτέλεσμα που υπάρχει είναι η νίκη.  Θετικό το γεγονός ότι σε αυτό το σημαντικό παιχνίδι στον πάγκο θα είναι 2 άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την σημασία του αγώνα για όλους μας αλλά ελπίζω να έχουν προλάβει να διορθώσουν κάτι παραπάνω στην ομάδα γιατί απέναντι στα Γιάννενα είχαμε μια από τα ίδια(χωρίς Τόχα). Δυστυχώς η παρουσία του Σιδηρόπουλου σε αυτήν την αναμέτρηση μόνο ευχάριστη δεν είναι αλλά σχεδόν το ίδιο θα ίσχυε και με οποιοδήποτε άλλο διαιτητή αλλά ΑΡΗΣ είσαι έχεις μάθει να παίζει και με το «κοράκι» απέναντι.  Ένα ακόμη ντισαβανταζ είναι και η συμπεριφορά του Ατρόμητου στο θέμα των εισιτηρίων κάτι που δεν μας επιτρέπει να μετακινηθούμε οργανωμένα αλλά κάτι μου λέει ότι ούτε αύριο η ομάδα θα είναι μόνη της εκεί και ο κόσμος θα δώσει βροντερό παρών για ακόμη μια φορά. Το θέμα είναι αν οι παίκτες μας δώσουν βροντερό παρών και μας προσφέρουν επιτέλους λίγη χαρά και ελπίδα για το μέλλον… ΑΡΗ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΘΑ ΠΡΟΚΡΙΘΕΙΣ!

Πρώτος «τελικός» με Ρουντούπις

Σαν τον πρώτο τελικό μιας σειράς από τελικούς που θα αντιμετωπίσουμε στην συνέχεια της ευρωπαϊκής μας πορείας στο Eurocup θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το παιχνίδι της Τρίτης απέναντι στην Λιθουανική Ρουντούπις. Και όταν αναφέρομαι σε τελικούς εννοώ ότι πρέπει κάποια στιγμή να θυμηθούμε την νοοτροπία του νικητή που είχαμε και να αντιμετωπίζουμε από εδώ και πέρα κάθε παιχνίδι ξεχωριστά σαν ένα βήμα πιο κοντά προς τα τελικά του Eurocup. Ναι μπορεί να έχουμε τρανταχτές αδυναμίες σαν ομάδα και στην διοργάνωση να βρίσκονται σαφώς δυνατότεροι αντίπαλοι από εμάς αλλά κυριολεκτικά κανείς μα κανείς από όλους όσους συμμετέχουν στο Eurocup δεν έχει την ιστορία και τον κόσμο που έχει ο ΑΡΗΣ μας. Αρκεί να αγκαλιάσουμε αυτήν την προσπάθεια και όλοι μαζί να πιστέψουμε στο θαύμα ανεξάρτητα από τις αντικειμενικές δυσκολίες. Άλλωστε δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι αυτή η ομάδα έχει κάνει το θαύμα της αμέτρητες φορές. Η αρχή αυτής της πορείας που όλοι ονειρευόμαστε ξεκινάει αύριο το βράδυ με το τελευταίο παιχνίδι των ομίλων απέναντι στην φορμαρισμένη Ρουντούπις που μετά την νίκη της επί της Νίμπουργκ στην Ευρώπη αλλά και την ακόμη πιο σπουδαία νίκη επί της Λιέτουβος Ρίτας εντός συνόρων «ονειρεύεται» πρόκριση μέσα στο σπίτι μας.  Σε αυτό το παιχνίδι θεωρώ ότι πρώτα είναι δική μας δουλειά ως οπαδοί να γεμίσουμε το Παλέ και να στείλουμε το ξεκάθαρο μήνυμα αποκλεισμού προς τους αντιπάλους με το που πατήσουν για το ζέσταμα στο παρκέ και στην συνέχεια να μπουν οι παίκτες του Β.Αλεξανδρή για το διαδικαστικό μέρος του αγώνα.  Αυτή η ομάδα που μετράει μερικά χρόνια ζωής θα πρέπει να καταλάβει ότι έχει να κάνει με τον μεγάλο ΑΡΗ του Νίκου Γκάλη και των άλλων παιδιών που είχε αναγκάσει ολόκληρη την Ευρώπη να υποκλιθεί μπροστά του. Σίγουρα εκείνες οι ημέρες ανήκουν στο παρελθόν αλλά υπάρχει μια τεράστια κληρονομιά που κρέμεται στο ταβάνι του Παλέ και ζει και αναπνέει μέσα στις ψυχές όλων των Αρειανών. Αγωνιστικά η ομάδα δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα παραπάνω από αυτό που έκανε μέσα στην Λιθουανία και από αυτό που συνεχίζει να κάνει και σε όλα τα παιχνίδια εδώ και αρκετό καιρό. Πιεστική άμυνα από την αρχή και ψυχραιμία στην επίθεση, τίποτα παραπάνω.  Τα αλλά τα αναλαμβάνουμε εμείς. Όλοι στο Παλέ για να γουστάρουμε μαζί με την ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ! και για να μην ξεχνιόμαστε ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

ΑΡΗΣ – Ολυμπιακός 59-80 | Θέλει πολύ δουλειά ακόμη…

Άλλη μια πικρή ήττα προστέθηκε σε αυτές των τελευταίων ετών κόντρα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό όπου ουσιαστικά δεν μπορέσαμε να απειλήσουμε ούτε για μια στιγμή  και η συνολική εικόνα του παιχνιδιού έμοιαζε με μια καλή προπόνηση για τον αντίπαλο μας. Το αποτέλεσμα σίγουρα μας γεμίζει με απογοήτευση αλλά αυτό που πρωταρχικά θέλαμε να δούμε ως ένα σημείο το είδαμε. Είδαμε μια ομάδα να τρέχει και να παλεύει σχεδόν σε όλες τις φάσεις με έναν προπονητή στον πάγκο που δεν αντιμετώπισε το παιχνίδι εξαρχής μοιρολατρικά και με πολλές «παγίδες» και πρέσινγκ σε όλο το γήπεδο προσπάθησε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο. Βέβαια με την αστοχία, την επιπολαιότητα σε πολλές φάσεις στην επίθεση, την αδράνεια στα ριμπάουντ  και τις τρύπες στην άμυνα που δείξαμε στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα ήταν δύσκολο να μείνουμε κοντά στο σκορ απέναντι σε μια ποιοτική ομάδα σαν τον Ολυμπιακό όπου μόνο με 2-3 παίκτες να πιάνουν τα αναμενόμενα στάνταρ απόδοσης είναι ικανός όχι μόνο να σε κερδίσει αλλά να σου ρίξει και 20 πόντους στο κεφάλι όπως και έγινε σήμερα.  Δεν θα ασχοληθώ παραπάνω με την ανάλυση του αγώνα αλλά θα σταθώ στα δείγματα γραφής που μας έδωσαν οι νεοαποκτηθέντες παίκτες της ομάδος σε αυτήν την πρώτη επίσημη αναμέτρηση.  Όλιβερ και Μαυραϊδης έδειξαν να δικαιολογούν την φήμη που τους ακολουθεί και νομίζω ότι με το που  βρουν τα πατήματα τους στο γήπεδο θα κάνουν ένα εξαιρετικό δίδυμο. Ειδικά ο Όλιβερ μου θύμισε κάτι από σκόρερ παλιάς «κοπής» όπου δεν είχε ιδιαίτερη σημασία οι συνθήκες με τις οποίες επιχειρούσαν τα σουτ αλλά είχαν αυτήν την εκπληκτική επαφή με το καλάθι. Χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό ο Κρούσιτς νομίζω ότι «έπεισε» ότι μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο του σέντερ κάτι που μας έχει λείψει τα τελευταία χρόνια όπου συνήθως  σε αυτήν θέση υπήρχε πρόβλημα. Ένα από τα πρώτα σχόλια που είχα ακούσει για τον Κεϊρους ήταν ότι πρόκειται για «τσαπατσούλη» παίκτη με άσχημα τελειώματα και να πω την αλήθεια ακριβώς αυτό μας έδειξε σήμερα. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι οι φήμες που ακούστηκαν για δανεισμό του παίκτη σε άλλη ομάδα επειδή δεν πείθει μάλλον είναι υπερβολικές μιας και σίγουρα έχει θέση  και μπορεί να δώσει την απαιτούμενη ενέργεια στην ομάδα ερχόμενος από τον πάγκο. Ούτε σήμερα κατάφερε ο Τζέιμς να μου αλλάξει την εικόνα που είχα σχηματίσει για αυτόν από τα παιχνίδια με την Ακαντέμικ αλλά ευελπιστώ πολύ σύντομα να το κάνει γιατί ο Β.Αλεξανδρής τον έχει επιλέξει για να ηγηθεί του φετινού ΑΡΗ πάνω στο παρκέ. Πολλά τα αρνητικά σχόλια που είχαν ακουστεί και για τον Σαμ Μόλντροου κατά την διάρκεια των φιλικών και ως ένα βαθμό μοιάζουν δικαιολογημένα μιας και ο φιλότιμος Αμερικανός φαίνεται να μην ξέρει να κινηθεί σωστά μέσα στο γήπεδο και έδειξε με διαφορά ο πιο «χαμένος» από όλους. Αυτό το τελευταίο φάνηκε να είναι  και το βασικό μειονέκτημα των παικτών που ήρθαν από τα κολέγια  για να παίξουν στον ΑΡΗ μας ως  επαγγελματίες  για πρώτη φορά στην καριέρα τους. Προφανώς οι χαλαρές άμυνες, το όχι και τόσο δυναμικό παιχνίδι τους και η έλλειψη συγκέντρωσης να είναι στοιχεία που πρέπει να αφήσουν οριστικά  πίσω τους στα κολεγιακά πρωταθλήματα που συμμετείχαν και όσο το δυνατόν γρηγορότερο να αφομοιώσουν ένα σαφώς πιο Ευρωπαϊκό στυλ μιας και από ταλέντο φάνηκαν να έχουν μπόλικο. Στους νέους παίκτες θα συμπεριλάβω  και τον Δημήτρη Βεργίνη που σήμερα μου άρεσε πάρα πολύ. Ο λόγος δεν ήταν ότι πέτυχε μερικά δύσκολα καλάθια αλλά το γεγονός ότι δεν φοβήθηκε να πάρει πρωτοβουλίες και να σπρώξει την ομάδα όταν αυτή έμοιαζε βραχυκυκλωμένη. Ο ΑΡΗΣ χρειάζεται παίκτες με «προσωπικότητα» και ο υγιής Βεργίνης φαίνεται να την έχει.  Κάτι αντίστοιχο δυστυχώς δεν μπορώ να πω για τον συμπαθέστατο Χ.Ταπούτο που για ακόμη μια φορά έδειξε μια εκνευριστική νωθρότητα και σε πολλές φάσεις όπου όλοι οι συμπαίκτες του έτρεχαν προς την μπάλα σαν «δαιμονισμένοι» αυτός έμοιαζε με απλό παρατηρητή.  Με αφορμή λοιπόν ακόμη μια μέτρια εμφάνιση του Χ.Ταπούτου με την φανέλα του ΑΡΗ θα πρότεινα στην διοίκηση του ΑΡΗ και τον κόουτς να ξανασκεφτούν πάρα πολύ καλά το ενδεχόμενο επιστροφής του Νίκου Χατζηβρέτα στην ομάδα. Μπορεί ο δηλωμένος Αρειανός Νίκος να έμεινε χωρίς ομάδα μιας και ο Πανελλήνιος με τον οποίο συμφώνησε τελικά δεν πήρε πιστοποιητικό συμμετοχής και σε συνδυασμό τα ωφελούμενα  της περσινής χρονιάς να βολεύει για μια νέα συνεργασία αλλά πρέπει να καταλάβουν διοίκηση και προπονητής ότι ο κόσμος έχει κουραστεί να περιμένει παίκτες να «αναστηθούν» και να βρουν τον καλό τους εαυτό ώστε να δικαιολογήσουν την φήμη τους ή τα λεφτά τους και ακόμη και επιλογές με ρίσκο νέων παικτών όπως είναι αυτή του Δήμα από τον Μ.Αλέξανδρο αντιμετωπίζετε με μεγαλύτερη συμπάθεια. Αυτό ήταν μια παρένθεση για την φημολογία που έχει αναπτυχθεί για την επιστροφή του αρχηγού που μόνο αρχηγός δεν ήταν…  Με δεδομένο λοιπόν το χαμηλό μπάτζετ του φετινού ΑΡΗ και κάνοντας μια γρήγορη εκτίμηση θεωρώ ότι ο Αλεξανδρής έκανε καλές επιλογές και είναι θέμα χρόνου αυτή η ομάδα να αποδώσει τα αναμενόμενα.  Για αυτό άλλωστε πρέπει να χαμογελάμε τόσο για την εύκολη κλήρωση του Eurocup όσο και για την αναβολή του πρωταθλήματος που ξεκινάει με ήττα εντός προγράμματος(όσο λυπηρό και αν ακούγεται) κόντρα στον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ. Με λίγα λόγια ο Β.Αλέξανδρης σε συνεργασία με την διοίκηση  έχουν μπροστά τους σχεδόν 3 εβδομάδες για να παρουσιάσουν  την ομάδα όπως πρέπει στην πρεμιέρα του Eurocup και στην 2η αγωνιστική της Α1 όταν αυτή τελικά διεξαχθεί. Λυπηρή η εικόνα με το άδειο Παλέ, μια εικόνα που με το που τελειώσει αυτή η τιμωρία της έδρας θα πρέπει με την παρουσία μας να την κάνουμε να ξεχαστεί. Στήριξη στην ομάδα, όλοι διαρκείας, ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!

Αρέσει σε %d bloggers: